Can traitors become patriots..?దేశభక్తి గురించి మాట్లాడేవారు చాలామంది ఉన్నారు. జాతీయ జెండాలు ఎగురవేస్తారు. దేశం, జాతి, జాతీయత పేరుతో నినాదాలు చేస్తారు. అదే సమయంలో ప్రజల సమస్యలను ప్రశ్నించే వారిని దేశద్రోహులుగా ముద్ర వేస్తారు. అందుకే అసలు ప్రశ్నను ముందుగా అడగాలి. దేశద్రోహి ఎవరు..? దేశభక్తుడు ఎవరు..?
రైతు సమస్యలను ప్రశ్నించినవాడు దేశద్రోహి అవుతాడా..? కార్మికుల హక్కుల కోసం పోరాడినవాడు దేశద్రోహి అవుతాడా..? విద్యార్థుల సమస్యలను, యువత నిరుద్యోగాన్ని లేవనెత్తినవాడు దేశద్రోహి అవుతాడా? దళితులపై కుల అణిచివేతను, కుల వివక్షను వ్యతిరేకించినవాడు దేశద్రోహి అవుతాడా..? స్త్రీలపై పితృస్వామ్య అణచివేతను, అత్యాచారాలను వ్యతిరేకించినవాడు దేశద్రోహి అవుతాడా..? మత భేదాలు లేకుండా ప్రజలు సామరస్యంగా జీవించాలని కోరినవాడు దేశద్రోహి అవుతాడా..? మత ఉన్మాదాన్ని వ్యతిరేకించినవాడు దేశద్రోహి అవుతాడా..?
అయితే ప్రజలను మతం పేరుతో విభజించి, మత విద్వేషాన్ని రెచ్చగొట్టేవారు దేశభక్తులా? ప్రజల సంపదను కొద్దిమంది గుత్త పెట్టుబడిదారీ వర్గాలకు (కార్పొరేట్ వర్గాలకు) అప్పగించేవారు దేశభక్తులా? ప్రజల హక్కులను అణచివేసి, ప్రశ్నించే గొంతులను మూయించేవారు దేశభక్తులా..? ఇదే అసలు ప్రశ్న.
గురజాడ అప్పారావు అన్నట్లు, “దేశమంటే మట్టి కాదోయ్, దేశమంటే మనుషులోయ్.” దేశం అంటే ప్రభుత్వం కాదు. అధికార పార్టీ కాదు. పాలకులు కాదు. గుత్త పెట్టుబడిదారీ వర్గాలు (కార్పొరేట్ వర్గాలు) కాదు. దేశం అంటే కోట్లాది ప్రజలు. రైతు, కార్మికుడు, వ్యవసాయ కూలీ, ఉద్యోగి, విద్యార్థి, యువత, మహిళా శ్రామికులు, చిన్న ఉత్పత్తిదారులు—వీరి శ్రమతోనే దేశ సంపద సృష్టించబడుతుంది. రైతు పండించే ఆహారం నుంచి కార్మికుడు ఉత్పత్తి చేసే వస్తువుల వరకు, నిర్మాణ కార్మికుడి శ్రమ నుంచి సేవా రంగంలోని కోట్లాది ఉద్యోగుల వరకు దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థ ప్రజల శ్రమపై ఆధారపడి ఉంది. అందువల్ల ప్రజల జీవితం, హక్కులు, గౌరవం, భవిష్యత్తును కాపాడటమే దేశ ప్రయోజనం.
ప్రజల సమస్యలను ప్రశ్నించడం దేశద్రోహం కాదు. ప్రజల సమస్యలను అణచివేయడమే ప్రజావ్యతిరేకత. రైతు అప్పుల్లో కూరుకుపోతే ప్రశ్నించాలి. కార్మికుడికి న్యాయమైన వేతనం, భద్రత లేకపోతే ప్రశ్నించాలి. విద్యార్థులకు నాణ్యమైన విద్య అందకపోతే ప్రశ్నించాలి. యువతకు ఉద్యోగాలు లేకపోతే ప్రశ్నించాలి. విద్య, వైద్యం సామాన్య ప్రజలకు అందుబాటులో లేకపోతే ప్రశ్నించాలి. ఇవి దేశద్రోహ ప్రశ్నలా? కాదు. ఇవే దేశ ప్రజల అసలు ప్రశ్నలు. ఈ ప్రశ్నలను లేవనెత్తి ప్రజల కోసం ఉద్యమాలు నిర్మించేవారిని దేశద్రోహులుగా ముద్రించడం ప్రజలను మోసం చేయడమే.
భారత సమాజంలో కుల వివక్ష, కుల ఆధిపత్యం ఇప్పటికీ కోట్లాది ప్రజల జీవితాలను ప్రభావితం చేస్తున్నాయి. దళితులపై కుల అణిచివేతను వ్యతిరేకించడం దేశద్రోహం కాదు. కుల వివక్షను ప్రశ్నించడం దేశద్రోహం కాదు. ఆదివాసీలు, బీసీలు, ఇతర అణగారిన వర్గాల సామాజిక న్యాయం కోసం పోరాడటం దేశద్రోహం కాదు. స్త్రీలపై పితృస్వామ్య ఆధిపత్యాన్ని ప్రశ్నించడం, అత్యాచారాలు మరియు లైంగిక హింసకు వ్యతిరేకంగా నిలబడటం దేశద్రోహం కాదు. సమానత్వం కోసం పోరాటం ప్రజాస్వామ్యం; ప్రజాస్వామ్యం కోసం పోరాటం ప్రజా దేశభక్తి. భారతదేశంలోని ప్రజలు తమ తమ మతాలను అనుసరిస్తూనే పరస్పరం గౌరవించుకుంటూ శాంతియుతంగా జీవించాలని కోరుకోవడం దేశద్రోహమా? మత ఉన్మాదాన్ని వ్యతిరేకించడం దేశద్రోహమా? కాదు. మతం పేరుతో ప్రజలను విభజించి, విద్వేషాన్ని రెచ్చగొట్టి రాజకీయ లాభం పొందే ప్రయత్నాలే దేశ ఐక్యతకు ప్రమాదం. ప్రజలను విభజించడం దేశభక్తి కాదు. ప్రజలను ఐక్యం చేయడమే దేశ ప్రయోజనం.
నేడు కొద్దిమంది గుత్త పెట్టుబడిదారీ వర్గాల (కార్పొరేట్ వర్గాల) సంపద పెరగడాన్ని దేశాభివృద్ధిగా చూపిస్తున్నారు. ప్రజా ఆస్తులను ప్రైవేటీకరిస్తే అభివృద్ధి అంటున్నారు. ప్రజా వనరులను పెద్ద కంపెనీలకు అప్పగిస్తే పెట్టుబడుల ఆకర్షణ అంటున్నారు. కార్మిక హక్కులను బలహీనపరిస్తే సంస్కరణ అంటున్నారు. ఈ విధానాలను ప్రశ్నిస్తే మాత్రం ప్రశ్నించిన వారినే అభివృద్ధి వ్యతిరేకులు, దేశద్రోహులు అంటున్నారు. ఇక్కడే దేశభక్తి పేరుతో జరుగుతున్న రాజకీయ మోసం బయటపడుతుంది. దేశం అంటే కార్పొరేట్ లాభాలు కాదు. దేశం అంటే ఆ లాభాల కోసం శ్రమించే కోట్లాది ప్రజలు. ప్రజల సంపదను కొద్దిమందికి తరలించే విధానాలను ప్రశ్నించడం దేశద్రోహం కాదు. అది ప్రజల పక్షాన నిలిచే దేశభక్తి.
కమ్యూనిస్టులపై తరచుగా “మార్క్సిజం విదేశీ సిద్ధాంతం” అనే ఆరోపణ చేస్తుంటారు. కానీ ఒక సిద్ధాంతం ఎక్కడ పుట్టిందన్నది మాత్రమే దాని విలువను నిర్ణయించదు. అది సమాజంలోని వాస్తవ సమస్యలను ఎలా అర్థం చేసుకుంటుంది, ప్రజల విముక్తికి ఎలా ఉపయోగపడుతుంది అన్నదే ముఖ్యం. మార్క్సిజాన్ని భారతీయ వాస్తవికతతో అనుసంధానించి చూడాలి. భారతదేశంలోని కులం, వర్గం, భూసంబంధాలు, సామాజిక అసమానతలను పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి. అంతే తప్ప మార్క్సిజాన్ని అనుసరించే వారిని విదేశీ ఏజెంట్లు, దేశద్రోహులుగా ముద్రించడం రాజకీయ దుష్ప్రచారమే.
చైనా ప్రభుత్వ విధానాల్లో రాజకీయ స్వేచ్ఛలు, మానవ హక్కులు, ప్రభుత్వ పారదర్శకతకు సంబంధించిన ప్రశ్నలు ఉన్నాయి. వాటిని విమర్శించాలి. అమెరికా ప్రపంచవ్యాప్తంగా సైనిక జోక్యాలు, యుద్ధాలకు మద్దతు, ఆర్థిక–రాజకీయ ఆధిపత్య విధానాలను అనుసరించిన సందర్భాలను విమర్శించాలి. పాకిస్తాన్లో సైనిక ఆధిపత్యం, మత ఉగ్రవాదం, మైనారిటీలపై వివక్ష, ప్రజాస్వామ్య సంస్థల బలహీనత వంటి సమస్యలను కూడా విమర్శించాలి. ఏ దేశమైనా దాని ప్రభుత్వ విధానాలను ప్రజల ప్రయోజనాల ప్రమాణంతోనే పరిశీలించాలి.
అయితే చైనాను విమర్శించడం ఒక విషయం; చైనాతో వ్యాపారం చేయడం మరో విషయం. భారతదేశం చైనాతో భారీ వాణిజ్య సంబంధాలు కొనసాగిస్తూనే, చైనా పేరుతో భారత కమ్యూనిస్టులను దేశద్రోహులుగా చిత్రించడం స్పష్టమైన ద్వంద్వ ప్రమాణం. నక్సలైట్, మావోయిస్టు ఉద్యమాల చరిత్రను కూడా దేశద్రోహం అనే ఒక్క మాటతో కొట్టిపారేయలేరు. భారతదేశంలోని నక్సలైట్, మావోయిస్టు ఉద్యమాల చరిత్రలో భూమి, అడవి, గిరిజన హక్కులు, భూస్వామ్య అణచివేత, సామాజిక అన్యాయాలకు వ్యతిరేకంగా అనేక ప్రజా ఉద్యమాలు జరిగాయి. అనేక మంది ప్రజల కోసం జైళ్లకు వెళ్లారు, నిర్బంధాన్ని ఎదుర్కొన్నారు, ప్రాణత్యాగాలు చేశారు.
వారి సాయుధ పోరాట మార్గాన్ని సమర్థించాల్సిన అవసరం లేదు. భారతదేశ ప్రస్తుత ప్రజాస్వామిక, రాజ్యాంగ వ్యవస్థలో సాయుధ పోరాటం రాజ్యాంగ విరుద్ధమైన మార్గం. హింస, ప్రతిహింసల చక్రం ప్రజలకు శాశ్వత పరిష్కారం కాదు. కానీ అందువల్ల ప్రజల సమస్యలపై వారు చేసిన పోరాటాలను, ప్రజల కోసం చేసిన త్యాగాలను దేశద్రోహంగా చిత్రించడం కూడా సరైంది కాదు. హింసను వ్యతిరేకిస్తూ ప్రజల హక్కుల కోసం పోరాడవచ్చు. ప్రజల కోసం నిస్వార్థంగా నిలబడటం దేశభక్తిలో భాగమే. దేశభక్తి అధికార పార్టీ ఇచ్చే బిరుదు కాదు. ప్రభుత్వాన్ని ప్రశ్నించకపోవడమే దేశభక్తి కాదు. పాలకుల ప్రతి నిర్ణయానికీ మద్దతు ఇవ్వడమే దేశభక్తి కాదు. ప్రజల కోసం ప్రశ్నించినవాడు, ఉద్యమం నిర్మించినవాడు, త్యాగం చేసినవాడు, నిస్వార్థంగా ప్రజల పక్షాన నిలిచినవాడే నిజమైన దేశభక్తుడు. దేశభక్తి నినాదాల్లో కాదు—ప్రజల పక్షాన నిలిచే ఆచరణలో ఉంటుంది. మరి దేశద్రోహం ఎక్కడుంది..? ప్రజల సంపదను ప్రజల నుంచి దూరం చేసి కొద్దిమంది గుత్త పెట్టుబడిదారీ వర్గాలకు (కార్పొరేట్ వర్గాలకు) అప్పగించడం ప్రజా ప్రయోజనమా..? యువత భవిష్యత్తును నిరుద్యోగంలోకి నెట్టేసి జాతీయవాద నినాదాలు చేయడం దేశభక్తి ఎలా అవుతుంది..? కుల అణిచివేతను కొనసాగిస్తూ సామాజిక ఐక్యత గురించి మాట్లాడటం దేశభక్తి ఎలా అవుతుంది..? స్త్రీలపై హింస, అత్యాచారాలను పట్టించుకోకుండా సంస్కృతి గురించి ఉపన్యాసాలు ఇవ్వడం దేశభక్తి ఎలా అవుతుంది..?
మత విద్వేషాన్ని రెచ్చగొట్టి ప్రజలను విభజిస్తూ జాతీయ ఐక్యత గురించి మాట్లాడటం దేశభక్తి ఎలా అవుతుంది..? ప్రజాస్వామ్య హక్కులను అణచివేసి ప్రజాస్వామ్యం గురించి మాట్లాడటం దేశభక్తి ఎలా అవుతుంది..? ప్రజల కోసం ప్రశ్నించినవాడు దేశద్రోహి అయితే, ప్రజలను దోచుకునేవాడు దేశభక్తుడా..? ప్రజలను ఏకం చేసినవాడు దేశద్రోహి అయితే, ప్రజలను మతం పేరుతో విభజించేవాడు దేశభక్తుడా..? ప్రజల సంపదను కాపాడేవాడు దేశద్రోహి అయితే, దాన్ని కొద్దిమందికి అప్పగించేవాడు దేశభక్తుడా..? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పాల్సింది ప్రజల కోసం పోరాడేవారు కాదు. ప్రజల పేరుతో అధికారం, సంపద, ఆధిపత్యాన్ని కాపాడుకునే వారే సమాధానం చెప్పాలి.
దేశం అంటే ప్రజలు. ప్రజల ప్రయోజనమే దేశ ప్రయోజనం. ప్రజల కోసం ప్రశ్నించినవారు, ఉద్యమాలు నిర్మించినవారు, త్యాగాలు చేసినవారు, నిస్వార్థంగా ప్రజల పక్షాన నిలిచినవారే నిజమైన దేశభక్తులు. ప్రజలపై దోపిడీ, అణచివేత, విభజనను దేశభక్తి పేరుతో సమర్థించే రాజకీయాన్ని బహిర్గతం చేద్దాం. ప్రజా అనుకూల దేశభక్తిని ముందుకు తీసుకెళ్దాం.
జంపన్న
డెమొక్రటిక్ సోషలిస్ట్
18 ఆగస్టు, 2026
About the Author
